"Koszmar w Red Hook"

H.P.Lovecarft

I 

Kilka tygodni temu w miasteczku Pascoag, Rhode Island, wysoki, mocno zbudowany, krzepko wyglądający mężczyzna wzbudził swym dziwacznym zachowaniem liczne spekulacje wśród przechodniów. Zszedł ze wzgórza przy drodze do Chepachet, a znalazłszy się wśród domów, skręcił w główną aleję, gdzie kilka skromnych budynków biurowych tworzy złudną atmosferę miejskości. I nagle - bez widocznych powodów - uczynił coś zdumiewającego. Wpatrując się dziwnym wzrokiem w najwyższy znajdujący się przed nim budynek, zaczął wydawać przeraźliwe, histeryczne wrzaski, po czym rzucił się naprzód, lecz dotarł tylko do następnego skrzyżowania. Tam potknął się i upadł. Co wrażliwsi przechodnie podnieśli go, otrzepali i stwierdzili8, że był przytomny, nie posiadał widocznych obrażeń, a nerwowy atak najwyraźniej już minął. Zawstydzony mężczyzna wymamrotał pod nosem słowa przeprosin za swe zachowanie, wynikające - jak powiedział - z napięcia, w jakim pozostawał i, nie oglądając się za siebie. Zawrócił w kierunku Chepachet Road. Był to dziwny przypadek, zwłaszcza, ze przytrafił się zdrowemu z wyglądu, normalnemu człowiekowi; odmienność tego zdarzenia podkreślał jeszcze fakt, iż jeden z przechodniów rozpoznał w nim pensjonariusza zamieszkującego u dobrze znanego mleczarza na przedmieściach Chepachet.

 

Mężczyzna tym, jak dowiedziono, był nowojorski policjant Thomas F. Malne, obecnie na dłuższym urlopie, a właściwie rekonwalescencji, po wykonaniu niezwykle uciążliwego zadania.

 

Podczas typowego policyjnego nalotu zawaliło się kilka starych ceglanych budynków; śmierć mieszkańców i kolegów wywołała u niego głęboki i nader rzadki uraz polegający na tym, że na widok większych budynków, nawet nieznacznie przypominających tamte, popadał w psychozę strachu. Specjaliści w dziedzinie chorób umysłowych zakazali mu przez jakiś czas patrzenia na tego typu budowle.

 

Policyjny chirurg, mający krewnych w Chepachet, zasugerował, że oryginalny zaścianek drewnianych, kolonialnych domków jest idealnym miejscem do psychologicznej odnowy; z tej przyczyny policjantowi, aż do czasu przezwyciężenia dolegliwości, nie wolno było zapuszczać się na otoczone ceglanymi domostwami uliczki większych miast i musiał pozostawać w regularnym kontakcie ze specjalistą z Woonsocket. Spacer po Pascoag był błędem, a pacjent za nieposłuszeństwo zapłacił przerażeniem, siniakami i upokorzeniem. Tyle głosiły plotki rozchodzące się w Chepachet i Pascoag, to wiedzieli i w to wierzyli specjaliści, a w każdym razie większość z nich.

 

Malone początkowo chciał opowiedzieć lekarzom dużo więcej, całą historię. Kiedy jednak stwierdził, że jedyną reakcją z ich strony jest absolutna nieufność i niewiara, postanowił trzymać język za zębami i nie zaprotestował, kiedy medycy gremialnie zgodzili się, że jego załamanie nerwowe zostało spowodowane faktem zawalenia się domów w Red Hook i wynikłą zeń śmiercią funkcjonariuszy policji.

 

Pracował zbyt ciężko, usiłując oczyścić te gniazda chaosu i przemocy, niejednokrotnie narażany na silne wstrząsy, a ta nieoczekiwana tragedia stała się przysłowiową, ostatnią kroplą. Było to proste wytłumaczenie, zrozumiałe dla wszystkich; Malone uznał, ze w tej sytuacji inne nie wchodzi w rachubę. Sugerowanie ludziom bez wyobraźni koszmaru przekraczającego ich zdolności pojmowania - koszmaru domów, dzielnic i miast przeżartych trądem i rakiem zła przywleczonego ze Starszych Światów - zamiast do przytulnego wiejskiego pensjonatu, przywiodłoby go do obitej gąbką celi bez klamek, a Malone, pomimo zamiłowania do mistycyzmu, był człowiekiem inteligentnym i rzeczowym. Posiadał ponadto celtycki dar postrzegania tego, co dziwne i zakryte. Przydało mu się to niejednokrotnie w jego czterdziestodwuletnim życiu, zmuszając go - absolwenta uniwersytetu Dublińskiego, urodzonego w georgiańskiej willi opodal Phoenix Park - do odwiedzania różnych nader osobliwych miejsc.    

 

 II  W życiu Malone'a poczucie tajemnicy istnienia było stale obecne. W młodości czuł sekretne piękno i ekstazę otaczającego go świata i... był poetą. Potem jednak nędza smutek oraz wygnanie, których doświadczał, sprawiły, że zainteresował się mroczną stroną życia, dostrzegając obecność zła na świecie. Uważał za zbawienne, iż wiele osób szczycących się wysoką inteligencją i zajmujących wysokie stanowiska, drwiło z najbardziej dziwnych sekretów, bo - jak twierdził - gdyby genialne umysły zdołały poznać moce chronione przez prastare kulty i zaklęcia, powstałe w wyniku teg anomalie nie tylko obróciłyby w perzynę nasz świat, ale wręcz zagroziłyby integralności całego wszechświata.

 

Kiedy oddelegowano go do posterunku przy Butler Street w Brooklinie, jego uwagę przykuła sprawa z Red Hook.

 

Red Hook to prawdziwy labirynt brudu, śmieci i slumsów położonych przy starym nabrzeżu naprzeciw Govrernor's Island. Od mola można stąd dojść brudnymi, zakurzonymi uliczkami na okoliczne pagórki, stamtąd zaś zapuszczonymi zaułkami Clinton i Court Streets do Borough Hall. Domy są tu głównie ceglane, pochodzą z pierwszej połowy dziewiętnastego stulecia - niektóre emanują jeszcze powabnym, prastarym zapachem. Mieszkańcy stanowią przedziwną enigmatyczną mieszankę: Syryjczycy, Hiszpanie, Polacy, Włosi i Murzyni, ponadto Skandynawowie i oczywiście Amerykanie. Istna wieża Babel hałasu i nieczystości!

 

Dawno temu okolica wyglądała dużo lepiej. W dumnych i dostojnych posiadłościach zamieszkiwali marynarze o przenikliwych spojrzeniach. Nawet dziś można jeszcze dostrzec ślady dawnej świetności w smukłych kształtach dostojnych niegdyś kościołów i drobnych acz zauważalnie artystycznych szczegółach architektonicznych: zniszczonych schodach, nadżartych przez korniki drzwiach, rozsypujących się pilastrach dekoracyjnych kolumn czy fragmencie zielonej ongiś przestrzeni trawnika z pogiętym i pokrytym rdzą żelaznym płotkiem. Budynki ciągle jeszcze stoją solidnymi blokami a wznoszące się tu i ówdzie wielookienne kopuły przypominają dawne dni, kiedy szyprowie i właściciele statków obserwowali morze.

Z tego chaosu biją ku niebu setki głosów w setkach dialektów. Tabuny awanturników   i amatorów rozmaitych rozrywek przewijają się wąskimi ulicami, krzycząc, śpiewając i tańcząc. Od czasu do czasu nieśmiałe dłonie gaszą światło i zaciągają zasłony, a ogorzałe, naznaczone grzechem twarze znikają z okien, kiedy ktoś decyduje się zajrzeć do środka. Policjanci rozpaczliwie starają się zachować jako taki porządek, choć zamiast cokolwiek zmieniać, woleliby chyba otoczyć cały ten rejon zasiekami, aby uchronić zewnętrzny świat przed skażeniem.

 

Odgłosom patrolu zawsze towarzyszy upiorna cisza. Aresztanci - jeśli już się zdarzają - również zwykle zachowują grobowe milczenie. Popełnione tu przestępstwa są tak różne, jak dialekty którymi posługują się mieszkańcy - od szmuglowania rumu i nielegalnych imigrantów, poprzez rozmaite przejawy aktów bezprawia i przemocy, aż po morderstwa i najbardziej odrażające formy okaleczenia zwłok. Fakt, ze sprawy te dość rzadko wychodzą na jaw nie przynosi chluby mieszkańcom. W Red Hook więcej ludzi się zjawia niż je opuszcza, w każdym razie o własnych siłach, a największą szanse na przeżycie mają ci, którzy trzymają język za zębami.

 

Malone wyczuł w tym chaosie słabą, acz uchwytną woń tajemnicy, bardziej przerażającej aniżeli wszelkie grzechy wyznawane przez mieszkańców i opłakiwane przez kapłanów czy filantropów. Jak człowiek łączący wyobraźnię z naukową wiedzą miał świadomość, że nowocześni ludzie, tam gdzie panuje bezprawie, przejawiali niewiarygodną, instynktowną wręcz skłonność do powtarzania w codziennym życiu rytualnych obrzędów najmroczniejszych kultów wyznawanych przez prymitywnych, na wpół małpich dzikusów.

 

Malone często przyglądał się śpiewającym, klnącym procesjom młodych indywiduów o kaprawych oczach i ospowatych twarzach, przemierzających ulice w mrokach przedświtu.

 

Obserwacji tej towarzyszyło typowe dla antropologa pełne niepokoju wyczekiwanie. Grupki tych młodzieńców można było dostrzec niemal codziennie; czasami zbierali się na rogach arterii, kiedy indziej gromadzili się w bramach, grając dziwną muzykę na tanich i marnych instrumentach. Innymi razy siedzieli jak otępiali lub rozmawiali na nieprzyzwoite tematy przy stolikach na zewnątrz kafeterii opodal Borough Hall, niekiedy zaś szeptali o czymś przy brudnych, zdezelowanych taksówkach stojących pod starymi, zmurszałymi mieszkaniami, których okiennice zamknięte były na głucho.

 

Ludzie ci przyprawiali go o dreszcz, a jednocześnie budzili fascynację bardziej niż ośmielał się przyznać swoim współpracownikom w policji, gdyż zdawał się dostrzegać w nich jakąś monstrualną nić złowieszczego, diabelskiego, tajemniczego i prastarego wzorca, wykraczającego poza i ponad masę posępnych, pełnych grozy faktów okrucieństwa i makabry, gromadzonych skrzętnie w surowych policyjnych raportach.

 

Czuł w głębi duszy, że to spadkobiercy jakiejś szokującej i pierwotnej tradycji, wyznawcy zapomnianych szczątkowych kultur, uprawiający ceremonie starsze niż ludzkość. Sugerowała to ich konsekwencja i precyzja; wskazywała na to również panująca wśród nich dyscyplina, zakamuflowana zewnętrznym chaosem.

 

Nie na próżno czytał traktaty takie jak "Kult wiedźm" panny Murray i wiedział, że wśród chłopów i w niektórych kręgach inteligencji po dziś dzień istniały przerażające i sekretne stowarzyszenia, uprawiające rytuały odziedziczone po mrocznych kultach wcześniejszych jeszcze niźli świat Ariów, a znanych jako czarne msze i sabaty czarownic. Ani przez chwilę nie wątpił, że te piekielne relikty starej, azjatyckiej magii nie umarły i częstokroć zastanawiał się o ileż starsze i o ileż mroczniejsze od najgorszych szemranych historii mogły być niektóre spośród nich.

 

III 

To sprawa Roberta Suydama sprawiła, że Malone znalazł się w samym sercu wydarzeń w Red Hook.

 

Suydam był wykształconym odludkiem pochodzącym ze starej holenderskiej rodziny, ongiś posiadającej pewną niezależność. Zamieszkiwał przestronną acz kiepsko utrzymaną posesję, którą jego dziad wzniósł we Flatbush. Było to w czasach, kiedy jeszcze miasteczko stanowiło niewielką osadę kolonialnych pawilonów, okalających strzelisty i porośnięty bluszczem kościół oraz cmentarz pełny niderlandzkich grobowców. W tej samotni Suydam pracował i ślęczał nad księgami przez sześć dekad, za wyjątkiem okresu, kiedy pokolenie temu wyruszył w podróż do Starego Świata i znikł tam na całe osiem lat. Dziś nie stać go było na służących i rzadko kto go odwiedzał; on sam unikał bliższych znajomości, a nielicznych gości przyjmował w jednym z trzech w miarę porządnie utrzymanych pokoi na parterze, na przykład w ogromnej bibliotece o wysokim sklepieniu, której ściany zastawione były starymi, zniszczonymi książkami traktującymi o mrocznych, archaicznych i nierzadko odrażających religiach.

 

Rozrost miasta i ostateczne wchłonięcie go przez dzielnice Brooklynu nic dla niego nie znaczyło, również i on dla miasta znaczył coraz mniej. Wciąż jeszcze rozpoznawany przez starszych ludzi, dla większości mieszkańców stanowił jedynie dziwaczną, korpulentną personę, której rozwichrzone siwe włosy, szczeciniasta broda, lśniące, czarne odzienie i laska ze złota gałka budziły uśmieszek rozrzewnienia i nic poza tym.

 

Malone nie widział Suydama, dopóki nie został przydzielony do sprawy, niemniej jednak słyszał o nim jako o absolutnym autorytecie w dziedzinie przesądów i demonologii średniowiecznej. Miał raz nawet okazję przejrzeć jego skrypt (nakład wyczerpany) traktujący o Kabale i legendzie Fausta. Jego przyjaciel z wydziału znał go niemalże na pamięć2. Suydam stał się "sprawą", kiedy jego dalecy i jedyni krewni wystąpili do sądu o ubezwłasnowolnienie staruszka. Ich poczynania dla zewnętrznego świata mogły wydać się nagłe i gwałtowne, niemniej poprzedziły je długotrwałe obserwacje i smutne, poważne dysputy. Podstawy decyzji stanowiły okoliczności tego, co mówił: szalone wzmianki o zbliżających się cudach i niezliczonych nawiedzeniach w zapuszczonej, odrażającej brooklyńskiej dzielnicy. W dodatku obecnie przypominał pospolitego żebraka. Jego zaniepokojeni, nieliczni przyjaciele widywali go niekiedy na stacjach metra lub przesiadującego na ławeczkach wokół Borough Hall, pogrążonego w rozmowie z grupkami śniadolicych, złowrogo wyglądających cudzoziemców. Majaczył o niewyobrażalnej potędze znajdującej się nieomal w zasięgu jego ręki i z głębokim przekonaniem powtarzał tak mistyczne słowa czy imiona jak Sefirot, Samael czy Asmodeusz.

 

Postępowanie ujawniło, że wykorzystał swoje zasoby materialne, przeznaczając je na zakup osobliwych manuskryptów importowanych z Londynu i Paryża, znajdujących się obecnie w jego domu w Red Hook. Spędzał tam prawie każdą noc, przyjmując delegacje składające się z przedziwnej mieszanki awanturników i cudzoziemców oraz, jak wszystko na to wskazywało, odbywał tajemnicze ceremonie za zielonymi żaluzjami sekretnych okien swojej posesji.

 

Śledzący go detektywi donosili o przerażających okrzykach, śpiewach i tupocie stóp towarzyszących owym nocnym rytuałom. Mimo, że w tej dzielnicy niezwykłe orgie czy obrzędy były na porządku dziennym, wszystkich bez wyjątku poruszyła, a także zaniepokoiła towarzysząca im ekstaza.

 

Przesłuchanie starca niewiele jednak dało. Przed obliczem sędziego jego maniery stały się racjonalne i układne - od razu przyznał się do dziwnego zachowania i ekstrawaganckiego języka; było to, jak stwierdził, wynikiem nadmiernego oddania się badaniom naukowym. Oznajmił, że zajmował się studiami nad pewnymi elementami europejskiej tradycji, wymagającej możliwie najgłębszego kontaktu z grupami cudzoziemców, ich pieśniami i tańcami ludowymi. Sugerowanie - jak to czynili jego krewni - że stał się ofiarą jakiegoś okrutnego, tajemniczego stowarzyszenia było totalnym absurdem i ukazywało, jak żałośnie mało pojmowano z jego pracy. Po spokojnym udzieleniu tych wyjaśnień został uwolniony od zarzutów i zwolniony, a detektywi wynajęci przez Suydamów, Corlearów i Van Bruntów odsunięci od sprawy.

 

W tym właśnie miejscu, wskutek przymierza między inspektorami federalnymi a lokalną policją, do akcji włączył się Malone. Stróże porządku z zainteresowaniem śledzili poczynania Suydama i niejednokrotnie w różnych przypadkach udzielali pomocy prywatnym detektywom.

 

Podczas dochodzenia stwierdzono, że większość jego nowych współpracowników wywodziła się spośród najbardziej zatwardziałych przestępców z najciemniejszych zaułków Red Hook, a co trzeci z nich był recydywistą skazanym za kradzieże, chuligaństwo bądź szmuglowanie nielegalnych imigrantów.

 

Krotko mówiąc: krąg ludzi, którymi otaczał się uczony, składała się niemal w zupełności z mętów tamtejszego połświatka, najgorszych szumowin trudniących się przemytem takich samych jak oni bezimiennych, azjatyckich łajdaków, roztropnie zawracanych z wyspy Ellis. W dzielnicy ruder - zwanej od niedawna Parker Place - gdzie Suydam miał swoją posesję, pojawiła się nader osobliwa kolonia niesklasyfikowanych, skośnookich osobników, używających arabskiego alfabetu, acz znacząco omijanych przez spore grupki Syryjczyków zamieszkujących na Atlanta Avenue i okolicę. Wszyscy oni mogli zostać deportowani z braku odpowiednich dokumentów, ale prawo jest ogólnie nierychliwe i nie narusza pozornego spokoju, jeżeli nie zostanie do tego zmuszone przez opinię publiczna. Typy te odwiedzały stary, zapuszczony kamienny kościółek. W środy pełnił funkcje tancbudy, a jego tylne gotyckie odrzwia wychodziły na najbardziej mroczną i ohydną część nadbrzeżnej dzielnicy.

 

Świątynia była z założenia katolicka, niemniej księża w całym Brooklynie odmawiali temu miejscu autentyczności i należytej powagi, a policjanci - słysząc hałasy dobiegające nocami z budynku - w zupełności podzielali ich opinię. Malone miał wrażenie, że kilkakrotnie usłyszał jazgotliwe tony organów ukrytych gdzieś w podziemiach gmaszyska, zaś kiedy kościół stał pusty i nieoświetlony, wszyscy obserwatorzy ze zgrozą mówili o krzykach i odgłosach bębnów towarzyszących obrzędom. Suydam podczas przesłuchań twierdził, że jego zdaniem rytuał ten był pozostałością nestoriańskiego chrześcijaństwa z domieszką tybetańskiego szamanizmu. Większość tutejszych - jak przypuszczał -wywodziła się z rasy mongoloidalnej, zamieszkującej okolice Kurdystanu, zaś Malone mimowolnie przypomniał sobie, że ten rejon jest krainą Yezydów - ostatnich ocalałych perskich wyznawców Szatana.

 

Nowe aspekty w sprawie Suydama wykazały niezbicie, że imigranci napływali do Red Hook coraz liczniejszymi grupami. Dostawali się na brzeg dzięki jakiemuś morskiemu kanałowi przerzutowemu. Skutecznie omijali policje oraz straż przybrzeżną, i błyskawicznie rozpełzali się po całym Parker Place - witani z zadziwiająca, wręcz bratnią zażyłością przez innych mieszkańców dzielnicy. Ich niskie, masywne sylwetki i charakterystyczne skośnookie oblicza, stanowiące groteskową kombinacje w połączeniu z ich krzykliwym amerykańskim odzieniem, pojawiały się coraz częściej wśród wałkoni i zatwardziałych gangsterów z okolic Borough Hall. Wreszcie koniecznością stało się oszacowanie ich liczby, określenie pochodzenia, miejsc zamieszkania, a także - jeżeli to możliwe - znalezienie sposobu, aby ich wszystkich zgarnąć i przekazać odpowiednim władzom imigracyjnym. Do tego właśnie zadania, federalna oraz lokalna policja przydzieliła Malone'a. Ten ostro zabrał się do dzieła i niebawem nabrał niepokojącego przekonania, że balansuje na krawędzi bezimiennego, nienazwanego koszmaru, a niechlujny z wyglądu, roztargniony uczony nazwiskiem Robert Suydam jest jego głównym adwersarzem i prawdziwym wcieleniem diabła.

IV

Metody policyjne bywają różnorodne i pomysłowe. Malone dzięki niezbyt ostentacyjnemu szwendaniu się po Parker Place, przypadkowym rozmowom, częstowaniu napotkanych przygodnie ludzi łykiem mocniejszego trunku z piersiówki i inteligentnym dialogom z przerażonymi więźniami, dowiedział wielu różnych faktów dotyczących ruchu, którego poczynania stały się tak niepokojące. Nowo przybyli rzeczywiście byli Kurdami, ale posługiwali się niezrozumiałym, trudnym do zidentyfikowania dialektem.

 

Chcąc zarobić na życie pracowali jako robotnicy na nadbrzeżu lub domokrążcy, bywali również kelnerami w greckich restauracjach lub sprzedawcami gazet. Jednak większość zdawała się w ogóle nic nie robić i, co nie ulegało wątpliwości, miała kontakty z półświatkiem. Ich najbardziej intratnym i chyba najłatwiejszym do określenia zajęciem było szmuglowanie ludzi oraz przemyt alkoholu.

 

Imigranci przypływali parowcami, zapewne trampami, i w bezksiężycowe noce dobijali do brzegu niewielkimi łodziami, aby potem ukrytymi kanałami przedostawać się do sekretnego, bezpiecznego schronienia.

 

Malone nie był w stanie zlokalizować owego nadbrzeża, kanału i domu, gdyż wyjaśnienia jego informatorów były nader chaotyczne, a ich słowotokowi z trudem mógł sprostać nawet najlepszy tłumacz. Nie udało się również zdobyć żadnych konkretnych wiadomości co do powodu systematycznego napływu obcokrajowców.

 

Nowo przybyli zachowywali powściągliwość, jeśli chodziło o dokładne określenie miejsca ich pierwotnego zamieszkania, i nigdy nie dali się zbić z tropu na tyle, by zdradzić agencje, które ich wyłuskiwały i wskazywały drogę. Prawdę mówiąc, kiedy wypytywał o cel obecności tutaj, wyczuwał wyraźne zaniepokojenie. Gangsterzy innej maści byli również małomówni, i jedyne co udało mu się od nich wyciągnąć, to pogłoski, że jakiś bóg, czy wielki kapłan obiecał tamtym niesłychane moce, nadnaturalną chwałę i władzę w obcym kraju.

 

Nocne, ściśle strzeżone zebrania zarówno nowych i starych przestępców odbywały się u Suydama bardzo regularnie. Niebawem policja dowiedziała się, że niedawny odludek wynajął kolejne siedziby, aby móc zakwaterować znających odpowiednie hasło "gości". W sumie miał teraz trzy posiadłości, w których permanentnie przebywały grupki jego osobliwych kompanów. Obecnie spędzał w swoim domu, znanym jako Flatbush, coraz mniej czasu; zjawiał się tam tylko po to, by zabierać i odnosić książki, zaś jego oblicze i zachowanie nieoczekiwanie nabrało dzikiego, wściekłego wyrazu.

 

Malone dwukrotnie go przesłuchiwał. W obu przypadkach był dość obcesowo zbywany. Uczony twierdził, że nie ma pojęcia o jakichkolwiek tajemniczych spiskach czy ruchach; nie wiedział, w jaki sposób Kurdowie dostawali się do miasta, ani czego szukali. Jego zadaniem było prowadzenie badań nad folklorem imigrantów zamieszkujących dzielnicę i władze nie miały żadnych prawnych podstaw, aby mieszać się w tę sprawę.

 

Policjant wyraził podziw wobec napisanej przez Suydama pracy na temat Kabały i innych mitów, ale zdołał zmiękczyć go tylko na krótką chwilę. Starzec uznał bowiem pojawienie się Malone'a za zakłócanie spokoju i najnormalniej w świecie spławił swego gościa. Ten nie miał wyboru i musiał odwołać się do innych kanałów informacji.

 

Nigdy się nie dowiemy, co mógłby odkryć, gdyby bez przerwy pracował nad tą sprawą. Jednak wskutek głupiego konfliktu pomiędzy władzami miejskimi a federalnymi śledztwo na kilka miesięcy zawieszono i detektyw musiał zająć się paroma innymi zadaniami. Ani na chwilę wszakże nie przestawał się interesować Suydamem, a to co się z nim działo, napawało go bezgranicznym wręcz zdumieniem. Z chwilą kiedy Nowy Jork ogarnęła panika związana z falą porwań i zaginięć, niechlujnym, zaniedbany uczony przeszedł metamorfozę równie zadziwiającą, co absurdalną. Któregoś dnia zauważono go w pobliżu Borough Hall ogolonego, ze starannie przyciętymi i ułożonymi włosami, ubranego w nienaganny i gustowny garnitur.

 

Od tej pory ciągle dostrzeganą jakąś nową, drobną zmianę. Proces ten zachodził w nim praktycznie nieprzerwanie. Wraz z nagłym zamiłowaniem do schludności pojawił się niezwykły błysk w oku i dosadność mowy. Jednocześnie Suydam zaczął regularnie pozbywać się nadmiaru kilogramów, które deformowały jego sylwetkę. Pomimo wieku krok miał teraz raźny i sprężysty niczym nastolatek - zupełnie jakby z nowym wizerunkiem powróciła doń utracona dawno temu pogoda i radość ducha. Nawet jego włosy dziwnie pociemniały, choć nie wyglądały na farbowane.

 

Mijały kolejne miesiące, a on ubierał się coraz mniej konserwatywnie i w końcu zaskoczył nowych przyjaciół wyremontowaniem i odnowieniem swojej starej posesji we Flatbush; na jej otwarcie wyprawił serię przyjęć, zapraszając wszystkich znajomych, jakich tylko udało mu się spamiętać. Nie zapomniał też, o dziwo, o swoich krewnych, którym najwyraźniej przebaczył.

 

Jedni zjawili się z ciekawości, inni z obowiązku, wszystkich jednak oczarowała rodząca się gracja, układność i wytworność dawnego odludka. Badacz zapewniał, że jego praca jest już w zasadzie na ukończeniu, ponadto w spadku po swym na wpół zapomnianym przyjacielu z Europy odziedziczył niewielką posiadłość, postanowił więc tam spędzić pozostałe mu lata życia, ciesząc się drugą młodością, jaką zapewnił sobie dzięki spokojowi, właściwej opiece i diecie.

 

Coraz rzadziej widywano go w Red Hook, za to częściej w "odpowiednim" towarzystwie. Policja odnotowała fakt zwiększonej ilości spotkań grup przestępczych w starym, kamiennym kościele-tancbudzie, zamiast w posesji przy Parker Placem choć to ostatnie miejsce i najnowsze nabytki Suydama bez przerwy tętniły odrażającym, parszywym życiem.

 

Nieoczekiwanie miały miejsce dwa wydarzenia: - dość odległe od siebie, ale z punktu prowadzonego przez Malone'a śledztwa nader istotne dla sprawy. Pierwszym było zamieszczenie w Eagle'u niewielkiego zawiadomienia o zaręczynach Roberta Suydama z panną Cornelią Gerritsen z Bayside, młoda i atrakcyjną kobietą z bardzo dobrze sytuowanej rodziny, spokrewnioną dalece ze swoim wiekowym narzeczonym. Drugim stał się nalot policji na pseudo-kościół po otrzymaniu doniesienia, że przez krótką chwilę w jednym z piwnicznych okien budowli widać było twarzyczkę jednego z porwanych dzieci.

 

Malone również brał udział w akcji i wyjątkowo uważnie przetrząsnął całe to miejsce. Nic jednak nie znaleziono - budynek zastano całkowicie opuszczony - niemniej wrażliwego Celta zaniepokoiło wystarczająco wiele rzeczy. Odkrył prymitywnie malowane kasetony, które nie przypadły mu do gustu - przedstawiały oblicza świętych, lecz zastygle w zadziwiająco doczesnych i sardonicznych grymasach, niekiedy tak libertyńskich, ze nawet ktoś o nowoczesnych poglądach na sztukę, poczułby się nieswojo. Nie spodobała mu się również grecka inskrypcja widoczna na ścianie nad kazalnicą, prastara inkantacja, z jaką zetknął się jeszcze na studiach:

 

O przyjaciółko i towarzyszko nocy

Ty, która radujesz się ujadaniem psów i przelaną krwią

Która wędrujesz między grobami pośród najgłębszych cieni

Która pragniesz krwi i sprowadzasz na śmiertelników dojmującą zgrozę

Gorgo

Mormo

Księżycu o tysiącu twarzy

Spojrzyj przychylnie na nasze ofiary

 

Czytając te słowa zadrżał i mimowolnie przypomniał sobie atonalne dźwięki organów dobiegające nocami z podziemi świątyni. To wspomnienie nie dawało mu spokoju i, nim opuścił kościół, ze szczególną wytrwałością przetrząsnął całą piwnicę, Nic nie znalazł, ale pozostawało pytanie: Czy te bluźniercze malowidła i inskrypcje mogły być "dziełem" tylko jakiegoś obłąkańczego ignoranta?

 

Do czasu ślubu Roberta Suydama epidemia porwań stała się popularnym tematem brukowych czasopism. Większość ofiar stanowiły dzieci z ubogich rodzin, ale rosnąca liczba zaginięć spowodowała reakcję w postaci fali niepohamowanego gniewu. Gazety domagały się zdecydowanych działań ze strony policji i raz jeszcze komisariat przy Buttler Street wysłał swoich ludzi do Red Hook w poszukiwaniu śladów, przestępców i możliwych rozwiązań drażliwej afery.

 

Malone znów wziął udział w nalocie na jeden z domów Suydama w Parker Place. Rzecz jasna nie znaleziono tam żadnego dziecka, tylko czerwoną wstążkę blisko posesji, lecz znów prostacko uwieczniane inskrypcje na łuszczących ścianach w większości pokoi upewniły detektywa, że był na tropie czegoś wielkiego i przerażającego.

 

Portrety budziły trwogę: odrażające monstra wszelakich kształtów i rozmiarów, istne parodie ludzkich sylwetek, których nie sposób opisać. Inskrypcje namalowano czerwoną barwą, litery zaś były arabskie, greckie, rzymskie hebrajskie. Malone nie mógł odczytać większości napisów, ale to, co zdołał rozszyfrować, dostatecznie go poruszyło. Najczęściej powtarzającym się mottem była inskrypcja hebrajsko-grecka, stanowiąca jedno z najbardziej przerażających przywołań demonów z okresu aleksandryjskiej dekadencji:

 

El. Heloym. Sother. Emmanuel. Sabaoth.

Agla. Tetragrammaton. Agyros. Otheos.

Ischyros. Athanatos. Iehova. Va. Adonai.

Saday. Homovsion. Messias. Esche reheye.

 

Przy każdym z ramion napisu znajdowały się kręgi i pentagramy, świadczące niezbicie o prastarych wierzeniach i aspiracjach zamieszkujących tu nędzników. Najdziwniejszą jednak rzecz odkryto dopiero w piwnicy: stertę sztabek czystego złota nakrytą niedbale płachtą brezentu. Na ich błyszczącej powierzchni widniały te same hieroglify, które zdobiły ściany domu.

 

Podczas akcji detektywi napotkali jedynie bierny opór ze strony mrowia wylewających się z każdych drzwi skośnookich, orientalnych cudzoziemców. Nie znalazłszy żadnych istotnych śladów, policja musiała wycofać się z kwitkiem, ale kapitan z komisariatu przy Butler Street zostawił dla Suydama kartkę z powiadomieniem, by zwracał nieco baczniejszą uwagę na lokatorów i protegowanych, goszczonych w progach swojej posesji, gdyż opinia publiczna była nimi coraz bardziej zaniepokojona, a sprawa zaczynała się robić kłopotliwa.

 

V

Nadszedł czerwiec - wraz z nim ślub i wielka sensacja. Około południa Flatbush wręcz tętniło życiem, a udekorowane pojazdy blokowały uliczki w pobliżu starego, holenderskiego kościoła.

 

Żadne lokalne wydarzenie nie było w stanie przyćmić tonem i skalą ślubu Suydam-Gerritsen; nowożeńców odprowadzały na nadbrzeże prawdziwe tłumy. Po pożegnaniu, o godzinie piątej, ciężki liniowiec odbił od nadbrzeża i wolno skierował dziób w stronę rozległej połaci morza, wyruszając w rejs ku brzegom i cudom Starego Świata. Wieczorem w pobliżu nie było innych jednostek i pasażerowie liniowca obserwowali gwiazdy migoczące nad nieskazitelną tonią oceanu.

 

Nie sposób teraz stwierdzić, co - jako pierwsze -zwróciło uwagę podróżników: głośny wrzask czy też pojawienie się trampa-parowca. Prawdopodobnie jedno i drugie, choć w tym przypadku wszelkie rozważania mijają się z celem. Krzyk dobiegał z kabiny nowożeńców, a marynarz, który wyważył drzwi mógłby zapewne opowiedzieć o przerażających rzeczach, gdyby nie fakt, że opadł w obłęd. Nieszczęśnik wrzeszcząc zaczął biegać po całym statku, dopóki go nie schwytano, i związanego zamknięto pod kluczem. Lekarz okrętowy wszedł tam i zapalił światło chwilę później. Wprawdzie nie oszalał, ale nie powiedział nikomu o tym, co wówczas zobaczył; uczynił to dopiero później, prowadząc korespondencję z Malonem przebywającym w Chepachet.

 

Z listu policjant dowiedział się, że na statku miało miejsce morderstwo - ściślej mówiąc, uduszenie - ale nie należy rozgłaszać, że ślady szponów na szyi pani Suydam nie mogły być dziełem jej męża ani czyjejkolwiek ludzkiej dłoni, ani że na białej ścianie przez sekundę migotał skrzący się wściekłą czerwienią napis w przerażającym, chaldejskim alfabecie: LILITH. Nie należało wspominać o tych zjawiskach, gdyż bardzo szybko zniknęły. Co do Suydamów, najlepszym rozwiązaniem było nie dopuszczanie do ich kajuty postronnych osób; cała historia i tak była dostatecznie kłopotliwa.

 

Doktor powiedział Malone'owi, że doznał halucynacji.

 

Otwarty bulaj, na chwilę przed tym, jak lekarz włączył światło, zasnuwała dziwna fosforescencja i mogło się wydawać, iż w ciemności rozbrzmiewało echo jakiegoś słabnącego, diabelskiego chichotu; oko doktora nie wychwyciło jednak żadnych realnych kształtów. Jego zdaniem, dowodem na to jest fakt, że wciąż pozostaje przy zdrowych zmysłach.

 

I wtedy uwagę wszystkich przykuło pojawienie się parowca. Kiedy przybił do burty liniowca, na pokład weszła grupa śmiałych, butnych zbójów w mundurach oficerskich. Zażądali wydania Suydama - lub jego zwłok. Wiedzieli o podróży i z jakichś powodów byli przekonani, że starzec nie żyje.

 

Na mostku kapitańskim zapanowało istne pandemonium - przez krotką chwilę nawet najrozsądniejszy z marynarzy był kompletnie zbity z tropu i nie miał pojęcia, co robić. Naraz przywódca nieoczekiwanych gości, Arab o nienawistnych, negroidalnych ustach, wyjął brudną, zmiętą kartkę papieru i podał kapitanowi.

 

W przypadku, gdyby spotkał mnie nagły wypadek lub śmierć, proszę bezspornie przekazać mnie lub moje ciało doręczycielowi tej notatki i jego współtowarzyszom. Zarówno dla mnie jak i dla pana, wszystko zależy teraz od spełnienia tej prośby, Na wyjaśnienie będzie czas później - proszę mnie nie zawieść.

 

Robert Suydam

 

Kapitan i doktor spojrzeli po sobie, zaś ten drugi wyszeptał coś cicho do pierwszego. Pokiwali raczej bezradnie głowami i ruszyli w kierunku kajuty Suydama. Lekarz spojrzeniem nakazał kapitanowi odwrócić wzrok, po czym otworzył drzwi, wpuszczając do środka osobliwych marynarzy. Nie odetchnął spokojniej, dopóki obarczeni ciężkim brzemieniem osobnicy nie opuścili pomieszczenia, po ciągnących zdawałoby się w nieskończoność czynnościach przygotowawczych.

 

Ciało owinięto w prześcieradło zdarte z koi, a doktor z zadowoleniem stwierdził, że jego obecny wygląd nie zdradza zbyt wiele. Jakimś sposobem śniadolicy marynarze zdołali przerzucić je przez burtę i nieuszkodzenie dostarczyć na pokład trampa.

 

Liniowiec znów uruchomił silniki, zaś doktor i oficer odpowiedzialny za czynności pogrzebowe ponownie weszli do feralnej kabiny, aby dopełnić ostatniej posługi wobec pozostawionej na pokładzie kobiety. Lekarz jeszcze raz został zmuszony do zachowania milczenia, a właściwie musiał posunąć się do kłamstwa. Kiedy oficer spytał go, dlaczego pozbawiono ciało pani Suydam krwi, nie zaprzeczył, ani nie wskazał na puste miejsca na stojakach, gdzie znajdowały się butelki. Nie zwrócił również uwagi marynarza na smród bijący ze zlewu, świadczący o pośpiechu w jakim opróżniano butelki z ich oryginalnej zawartości. Kieszenie tych ludzi, kiedy opuszczali statek, jeśli w ogóle byli ludźmi, wydawały się dziwnie powypychane.

 

Dwie godziny później świat dowiedział się przez radio wszystkiego, czego powinien w związku z tym przerażającym wydarzeniem.

 

VI

Tego samego czerwcowego wieczora, nieświadom wydarzeń, jakie rozegrały się na morzu, Malone niemal rozpaczliwie szalał na uliczkach Red Hook. Wydawało się, że cała dzielnica niesłychanie się ożywiła, jakby wszyscy mieszkańcy jakimś sposobem dowiedzieli się o czymś osobliwym i obecnie tłumy ich zbierały się wokół kościoła-tancbudy i domów na Parker Place. Zniknęły kolejne dzieci - tym razem trojka niebieskookich Norwegów zamieszkałych przy ulicach niedaleko Gowanus. Krążyły pogłoski, że nieustępliwi Wikingowie poczęli tworzyć organizację podobną do mafii.

 

Detektyw od tygodni nakłaniał swoich kolegów do przeprowadzenia generalnej czystki i ostatecznie, wskutek czynnika bardziej do nich przemawiającego niż domysły marzyciela z Dublina, zgodzili się podjąć działania. Czynnikiem owym był niepokój i niemal namacalne poczucie zagrożenia, jakie zdawało się zewsząd emanować owego wieczora.

 

Około północy grupa operacyjna złożona z policjantów zebranych z trzech komisariatów ruszyła na Parker Place i okoliczne uliczki. Wyważano drzwi, aresztowano tych, którzy usiłowali stawiać opór, a z przeszukiwanych pomieszczeń bezceremonialnie wyrzucano niewygodne tłumy cudzoziemców w ozdobnych szatach i mitrach, zaopatrzonych w różne dziwne przedmioty niewiadomego zastosowania. Wiele z nich zaginęło w ogólnym chaosie (wrzucane pospiesznie do sekretnych schowków i przemyślnie zakamuflowanych szybów), a podejrzany fetor nikł w oparach zapalanych czym prędzej wonnych kadzidełek.

 

Wszędzie jednak widniały ślady rozbryźniętej krwi. Malone wzdragał się za każdym razem, kiedy spostrzegał kokosowy kosz albo ołtarz, z którego wciąż jeszcze unosiły się kłęby dymu.

 

Chciał być w kilku miejscach na raz, wreszcie, kiedy posłaniec doniósł, że w starym kościele nie ma żywego ducha, zdecydował się na rewizję siedziby Suydama. Widział, ze tam znajdzie jakieś ślady kultu, którego zafascynowany okultyzmem stary uczony stal się przywódcą. Co do tego nie miał najmniejszych wątpliwości.

 

Z uczuciem trwogi i nadziei przeszukiwał zżerane przez wilgoć i grzyb pokoje, zwracając uwagę na unoszący się w nich słaby acz zauważalny odór krwi i śmierci; oglądał osobliwe kręgi, artefakty, sztabki złota i karafki porzucone to tu, to tam. W pewnej chwili chudy, czarno-bialy kot przebiegł mu między nogami i Maline stracił równowagę. Upadł, przewracając przy tym puchar wypełniony do polowy szkarłatnym płynem. Szok był potworny; po dziś dzień nie jest pewny, co właściwie zobaczył - jednak w snach wciąż jeszcze widzi tego kota, umykającego z czymś nieopisanie potwornym i zdeformowanym w pyszczku.

 

Niedługo potem dotarł do zamkniętych drzwi piwnicy, szukając czegoś, czym mógłby je wyważyć. Opodal stał ciężki taboret, a jego twarde siedzenie było aż nadto wystarczające, by uporać się ze starym drewnem. Po paru uderzeniach pojawiła się szczelina, po następnych powiększyła, aż w końcu całe drzwi runęły. Nagle, jakby pod naporem czegoś z drugiej strony, z wnętrza pomieszczenia buchnął podmuch zawodzącego, lodowatego wichru, niosącego zapach bezkresnej, mrocznej, bezdennej otchłani., a w chwilę później nieziemska moc oplotła niewidzialnymi splotami sparaliżowanego detektywa i wciągnęła do środka, w głąb niezmierzonych przestrzeni, wypełnionych jękami, szeptami i wybuchami drwiącego, szyderczego śmiechu.

 

Oczywiście był to tylko sen. Mówili mu tak kolejni specjaliści, do których się zgłaszał. W gruncie rzeczy pewnie by się z nimi zgodził, gdyby nie to, że wszystko, co widział i czego doświadczył było przeraźliwie realne i nic nie mogło przyćmić wspomnienia tych mrocznych, nocnych krypt, gigantycznych arkad i częściowo uformowanych piekielnych kształtów. Przechadzały się one wielkimi krokami, dzierżąc w swym uścisku na wpół pożarte, ale wciąż jeszcze żywe istoty ludzkie błagające o litość albo zaśmiewające się obłąkańczo. Woń zgnilizny, rozkładu i kadzidełek przyprawiała o mdłości, a czarne powietrze tętniło życiem. Gdzieś tam mroczne, oleiste fale biły o onyksowe skały nadbrzeża, skąd przyprawiające o dreszcze dzwonienie maleńkich, ochrypłych dzwoneczków splotło się z szaleńczym chichotem nagiej, fosforencyjnej persony, która nagle pojawiła się w polu widzenia policjanta. Podpłynęła do brzegu, wdrapała się nań i wślizgnęła na stojący nieopodal ozdobnie rzeźbiony złoty piedestał, szczerząc zęby s dzikim, drwiącym grymasie.

 

Alejki bezkresnej nocy zdawały się rozciągać we wszystkich kierunkach i można było sobie wyobrazić, ze tutaj właśnie tkwiły korzenie plagi, której celem było skażenie i pochłanianie kolejnych miast, spowijanie całych narodów odorem hybrydycznej zarazy.

 

To tu dzięki bluźnierczym rytuałom po raz pierwszy pojawił się kosmiczny grzech, pleniąc się i rozwijając w najlepsze, zapoczątkowując radosny marsz śmierci.

 

To tu Szatan miał swój babiloński dwór, a Lilith obmywała swe fosforyzujące, trawione trądem ciało we krwi niewinnych dzieci.

 

Inkuby i sukkuby zawodziły chwalebne pieśni na cześć Hekate, a bezgłowe cielaki beczały do Magna Mater.

 

Kozły baraszkowały w rytm muzyki cienkich przeklętych fletów, uganiając się bez końca za zdeformowanymi faunami i wielkimi ropuchami. Nie zabrakło również Molocha i Asztarota - w tej bowiem kwintesencji wszelkiego występku i potępienia zerwane zostały okowy świadomości - i Malone był w stanie dojrzeć każdą istniejącą krainę grozy i wszelkie zakazane wymiary powstałe z mocy zła. Świat i natura były bezradne wobec tego typu ataków płynących z otwartych studni nocy, podobnie jak żaden święty znak czy modlitwa nie były w stanie powstrzymać walpurgicznej feerii koszmarów, która rozpętała się, gdy Suydam natknął się na demoniczną wiedzę zamkniętą w tej puszce Pandory.

 

Nagle gromadę zjaw omiótł i przeciął strumień fizycznego światła, a detektyw poprzez potok bluźnierstw wydawanych przez stworzenia, które powinny być martwe, usłyszał wyraźny plusk wioseł i ujrzał łódź z latarnią na dziobie, przybijającą właśnie

 

Do wilgotnego, oślizgłego kamiennego nadbrzeża. Wysiadło z niej kilku ciemnoskórych ludzi dźwigających długi przedmiot zawinięty w prześcieradła. Podali ciężki pakunek istocie tkwiącej cały czas na piedestale, a ta głośno zarechotała i delikatnie dotknęła go dłonią. Tragarze zdjęli prześcieradła, przytrzymując w pozycji stojącej nadżartego gangreną trupa korpulentnego staruszka o szczeciniastej brodzie oraz rozwichrzonych, siwych włosach. Potem wyjęli z kieszeni flaszki, oblali stopy stwora czerwonym płynem i podali mu następne butelki, aby mógł się napić.

 

Z otoczonych po obu stronach arkadami bezkresnych alejek dobiegło ohydne rzężenie rozstrojonych organów, wyrażające w sardonicznych, basowych nutach całą drwinę, szyderstwo i okrucieństwo Piekła. Widma i demony zareagowały natychmiast, tworząc długi, upiornie ceremonialny korowód, podążający w kierunku źródła dźwięku. Satyry, inkuby, sukkuby, zdeformowane ropuchy i bezcielesne duchy, psiogłowe wyjce - wszystkie podążały w ślad za swym fosforyzującym przywódcą, który zsunął się z piedestału i stąpał teraz wolno, unosząc na rękach szklistookie zwłoki. Orszak zamykali tańczący śniadolicy mężczyźni, wszyscy zresztą tańczyli, podskakiwali i szaleli z iście dionizyjską zaciętością.

 

Malone zrobił chwiejnie kilka kroków. Był oszołomiony, otępiały i bliski utraty zmysłów. Zachwiał się i osunął na zimne, wilgotne kamienie, z trudem chwytając powietrze i dygocząc na całym ciele. Demoniczne organy wciąż stękały diabelsko, a odgłosy bębnów i dzwonków szalonej procesji cichły w oddali.

 

Jak przez mgłę słyszał upiorny śpiew oraz przyprawiające o zgrozę wrzaski i skrzeczenia. Od czasu do czasu dochodził go przeciągły jęk czy pełne ceremonialnego oddania zawodzenie, aż w końcu usłyszał ową przeraźliwą, grecką inkantację, jakiej tekst przeczytał ponad kazalnicą w starym kościele-tancbudzie:

 

O przyjaciółko i towarzyszko nocy

Ty, która radujesz się ujadaniem psów

(tu dało się słyszeć wściekłe skowytanie)

i przelaną krwią

(bezimienne dźwięki splatające się z upiornymi krzykami)

Która wędrujesz między grobami pośród najgłębszych cieni

(tu rozległo się syczące westchnienie)

Która pragniesz krwi i sprowadzasz na śmiertelników dojmującą zgrozę

(ostre dźwięki dobywające się z niezliczonych gardzieli)

Gorgo

(powtórzona odpowiedź)

Mormo

(powtórzone z ekstazą)

Księżycu o tysiącu twarzy

(westchnienia i dźwięki fletu)

Spojrzyj przychylnie na nasze ofiary

 

Kiedy pieśń dobiegła końca, dał się słyszeć pojedynczy, gromki okrzyk, a syczące dźwięki niemal całkowicie zagłuszyły jęk rozstrojonych organów. Po sekundzie rozległo się głośne westchnienie i nieskończona rzesza, istna wieża Babel rozmaitych gardeł połączyła się, wypluwając z siebie warkotliwe, beczące, zjadliwe słowa:

 

LILITH, WIELKA LILITH, SPOJRZYJ NA TWEGO OBLUBIEŃCA!

 

Kolejne okrzyki, dziwny hałas, tupot kroków biegnącej postaci. Malone podparł się łokciem, by lepiej widzieć.

 

Oświetlenie w krypcie, ostatnio nieco przybladłe, przybrało na sile i w owym upiornym, diabelskim blasku pojawiła się sylwetka uciekającego; postaci nie mogącej biec, odczuwać ani w ogóle oddychać; szklistookiego, gangrenicznego trupa korpulentnego starca, którego nie musiano już podtrzymywać, a którego animowały jakieś piekielne czary zakończonego przed chwilą rytuału. Tuż za nim biegła naga, zaśmiewająca się postać ze złotego tronu, a jeszcze dalej zdyszani, śniadolicy mężczyźni i odrażająca czereda koszmarnych, bardziej lub mniej efemerycznych postaci.

 

Trup wysforował się znacznie naprzód i, jak wszystko na to wskazywało, zmierzał ku określonemu celowi, ściślej mówiąc, ku rzeźbionemu piedestałowi, obiektowi posiadającemu niewątpliwie ogromne znaczenie nekromantycznej natury. Gnał ku niemu co sił na swych przeżartych zgnilizną kończynach, a ścigająca go zgraja wyraźnie przyspieszyła. Spóźnili się jednak; ostatnim wysiłkiem, zrywając przy tym ścięgna i tracąc całe płaty tkanek, które spadały na ziemię niczym trawiona rozkładem galareta, zapatrzony w dal trup - będący ongi Robertem Suydamem - osiągnął swój cel i triumf. Pchnięcie było potężne i odniosło skutek. Ożywiony trup osunął się na kamienie, zmieniony w bezkształtną masę przegniłego ciała i kości, gdy zloty tron zachwiał się, przechylił i runą z onyksowej podstawy w mroczne oleiste odmęty. W tej samej chwili Malone przestał widzieć cokolwiek, koszmarna scena rozmyła się w szarawą plamę i detektyw stracił przytomność, choć w uszach jeszcze przez chwilę rozbrzmiewał przeraźliwy huk towarzyszący zagładzie całego Uniwersum Zła.

 

VII

Przeżyty na jawie sen Malone'a - zanim policjant dowiedział się o śmierci Suydama i transferze na morzu - został osobliwie uzupełniony kilkoma dziwnymi faktami związanymi ze sprawą, aczkolwiek brak podstaw, by ktokolwiek miał w to powiązanie uwierzyć.

 

Trzy stare budynki przy Parker Place, bez wątpienia dawno już przeżarte zgnilizną i rozkładem w jego najbardziej zdradzieckiej formie, zawaliły się bez widocznej przyczyny, akurat gdy wewnątrz znajdowała się połowa przeprowadzających nalot policjantów i większość więźniów. Prawie wszyscy zginęli na miejscu. Uratowali się jedynie ci, którzy znajdowali się w piwnicach i suterenach; sam Malone miał szczęście, że przebywał wówczas głęboko w podziemiach domu Suydama. Bo rzeczywiście tam był - nikt nie mógł temu zaprzeczyć. Znaleziono go nieprzytomnego na skraju czarnej jak noc sadzawki, z leżącym o kilka stóp od niego groteskowym, acz przerażającym stosem tkanek i kości, zidentyfikowanych później, dzięki ekspertyzie dentystycznej, jako zwłoki Roberta Suydama

 

Sprawa była jasna: właśnie tu prowadził podziemny kanał przemytników; ci, którzy zabrali ciało pana młodego ze statku, sprowadzili je po prostu do domu. Ludzi tych nigdy nie odnaleziono, ani nawet nie zidentyfikowano, zaś lekarz okrętowy nie wydaje się jak na razie zadowolony z oświadczeń policji. Suydam był - jak wszystko na to wskazuje - przywódcą sporej siatki przemytników szmuglujących ludzi, a kanał wiodący do tego miejsca - tylko jednym z korytarzy owego ogromnego kompleksu podziemnych tuneli przecinających całą dzielnicę. Inny kończył się w krypcie pod starym kościołem, do którego prowadziło sekretne przejście wykute w północnej ścianie. Odkryto tam nader osobliwe i odrażające rzeczy: rozstrojone organy oraz kaplicę o kopułowym sklepieniu z wieloma rzędami drewnianych ławek i ołtarzem ozdobionym dziwnymi figurami. Wzdłuż ścian umieszczono siedemnaście niewielkich cel, gdzie - cóż za koszmar - znaleziono zakutych w kajdany i pozbawionych zmysłów więźniów. Były wśród nich cztery matki z podejrzanie wyglądającymi dziećmi. Zmarły one zresztą natychmiast po wyniesieniu ich na światło dzienne, co lekarze uznali za przejaw miłosierdzia bożego. Spośród tych, którzy je badali nikt prócz Malone'a nie przypomniał sobie posępnego pytania Delria:

 

As sint unquam daemones incubi er succubae et an ex tali congressu proles nascia quaet?

 

Przed zasypaniem kanałów, starannie je zbadano. Znaleziono tam szokującą ilość ludzkich kości, zarówno pogruchotanych, jak i poprzecinanych ostrymi narzędziami. Tym samym rozwiązano zagadkę tajemniczej epidemii porwań, choć tylko dwóm ocalałym aresztantom można było postawić jakiekolwiek zarzuty. Obecnie znajdują się oni w tymczasowym zamknięciu, gdyż nie zdołano udowodnić im współudziału w zabójstwach.

 

Rzeźbionego, złotego piedestału czy też tronu, o którym tak często wspominał Malone, pomimo szeroko zakrojonych poszukiwań nie udało się odnaleźć, choć stwierdzono, że w jednym miejscu pod domostwem Suydama kanał był zbyt głęboki, by można go było wybagrować. Kiedy budowano piwnice, wejścia do kanałów zostały zasypane i zamurowane, choć Malone często rozmyślał, co znajduje się w ich głębinach.

 

Policja, zadowolona, że udało się jej rozbić niebezpieczny gang szaleńców w przemytników, przekazała uwolnionych od oskarżeń Kurdów władzom federalnym. Wszyscy oni należeli do Yezydów - perskiego klanu czcicieli Szatana.

 

Detektywi i policjanci są gotowi w każdej chwili stanąć do walki z tymi przemytnikami rumu i ludzi, lecz Malone uważa, że wykazują pożałowania godne ograniczenia w rozumowaniu; nie zastanawiają się nad całą masą niewyjaśnionych szczegółów całej sprawy. Szczególnie media dostrzegły w aferze jedynie posępną, krwawą sensację i rozpisywały się o mało istotnym, sadystycznym kulcie, podczas gdy mogły wydrukować na swych łamach artykuły o koszmarze z samego jądra wszechświata. Póki co jednak, detektyw przebywa na rekonwalescencji w Chepachet, uspokajając stargane nerwy i modląc się, by czas stopniowo przeniósł jego przerażające przeżycia ze sfery posępnej teraźniejszości w odległą przeszłość.

 

Robert Suydam spoczywa obok swej małżonki na cmentarzu Greenwood. Nad jego szczątkami, odnalezionymi w tak osobliwy sposób, nie odprawiono ceremonii pogrzebowej., zaś krewni z wdzięcznością przyjęli fakt, iż o całej sprawie bardzo szybko zapomniano. Nigdy zresztą nie udowodniono, że stary uczony miał jakiś związek z koszmarnymi wydarzeniami w Red Hook. O jego śmierci mówi się raczej niewiele, a Suydamowie mają nadzieję, że dla potomności pozostanie on jedynie łagodnym odludkiem, który interesował się folklorem i parał niegroźną odmianą magii.

 

Jeśli chodzi o Red Hook, nic się tu nie zmieniło. Suydam pojawił się i odszedł - koszmar wydarzył się i przeminął - jednak zły duch ciemności i plugastwa nadal pleni się pośród mieszkańców starych ceglanych kamienic, bandy opryszków w dalszym ciągu paradują w nieznanym celu przed oknami, w których pojawiają się i znikają niezliczone, zdeformowane twarze, a światła to zapalają się, to znowu gasną.

 

Wiekowy koszmar jest niczym tysiącgłowa hydra, a kulty ciemności zakorzeniły się pośród bluźnierstw głębiej niż wiedza Demokryta. Dusza Bestii jest wszechobecna i tryumfuje, zaś zamieszkałe w Red Hook legiony mętnookich, pryszczatych młodzieńców nadal śpiewają i przeklinają, podążając od jednej otchłani do drugiej, gnani prawami biologii, których być może nigdy nie będzie im dane zrozumieć. Znowu więcej ludzi przybywa do Red Hook niż je opuszczam, a plotki mówią o nowych kanałach, prowadzących do zakazanych centrów handlu alkoholem. Kościół zupełnie przestał pełnić swą zasadniczą funkcję, do reszty zmienił się w tancbudę, i bywa, że w jego oknach pojawiają się dziwne twarze. Miejscowy policjant wyraził ostatnio przypuszczenie, że stara, zasypana ziemią krypta została na nowo odkopana, choć nie sposób stwierdzić, w jakim celu ktoś miałby to uczynić.

 

Kim jesteśmy, by zwalczać trucizny starsze niż ludzkość? W Azji, w takt podobnych dźwięków tańczyły małpoludy, a w przeżartych pleśnią i zgnilizną murach ceglanych kamienic, gdzie sekrety i tajemnice są na porządku dziennym, rak zawsze może się ukrywać i plenić w najlepsze.

 

Malone nie wzdraga się bez powodu - któregoś dnia jeden z detektywów podsłuchał, jak skośnooka wiedźma, ukryta wraz z małą dziewczynką w cieniu jednej z bram, szeptem uczyła dziecko pewnej nader dziwacznej formuły:

 

O przyjaciółko i towarzyszko nocy

Ty, która radujesz się ujadaniem psów i przelaną krwią

Która wędrujesz między grobami pośród najgłębszych cieni

Która pragniesz krwi i sprowadzasz na śmiertelników dojmującą zgrozę

Gorgo

Mormo

Księżycu o tysiącu twarzy

Spojrzyj przychylnie na nasze ofiary